มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมที่จะสร้างมาเพื่ออะไร

 

           โรงเรียน บ้าเลือด

คำนำ

      นิยายนี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุไม่ถึง 5 ขวบ เพราะเมื่ออ่านอาจทำให้เกินอาการฝันร้ายได้เนื้อเรื่องในที่นี้จะเป็นแบบตอนเดียวจบและจะมีตอนใหม่มาเป็นระยะๆ ซึ่งมันเน้นเลือดสาดครับ ดูจากรูปคนส่วนใหญ่จะรู้ทันทีว่าไม่มี........แต่ผมทำให้พวกเขาเป็นแบบในรูปแล้วดังนั้นสบายใจได้มาชมกันเลยดีกว่า

เรื่อง

      ณ โรงเรียนแห่งนึงมีกำแพงสีขาวอยู่รอบๆ บนกำแพงมีเศษแก้วซึ่งแหลมคมและมีเศษเนื้อของผู้ที่เคราะห์ร้ายติดอยู่ในบางที่ประตูเลื่อนทางเข้าเป็นลูกกรงสีเขียวเข้มซึ่งเปิดต้อนรับนักเรียนต่างๆ เดินเข้ามาในโรงเรียนเมื่อเข้ามาก็มีถนนสีขาวยาวไปสู่ตัวอาคารเรียนหากมองไปทางขวาจะเป็นสนามหญ้าซึ่งไว้เล่นกีฬาต่างๆ ทางซ้ายก็เป็นลานนั่งเล่นของเด็กๆ ในโรงเรียนโดยมีต้นไม้สีเขียวมาบังแสงแดดที่อาจจะทำให้คนที่นั่งรู้สึกร้อนได้แต่เพราะมีต้นไม้นี้ทุกคนจึงอบอุ่นสบายไม่ร้อนเกินไปอาคารเรียนสีขาวซึ่งใหญ่และมีจำนวนชั้นทั้งหมด 7 ชั้น ด้านหลังเป็นป่าที่รกและสกปรกตรงกลางป่ามีโบสถ์ ซึ่งเป็นที่เก่าแก่ของโรงเรียนมากโดยครูจะห้ามไม่ให้ใครเข้าไปโดยเด็ดขาดภายในห้องเรียนก็มีโต๊ะเรียนเดี่ยวซึ่งตั้งอยู่ 5 แถว โดยจะสลับชายหญิง ชายจะนั่งแถว 1,3,5 หญิงจะนั่งแถว 2,4 (สรุปนั่งสลับกัน)โดยแถวที่ติดหน้าต่างคือแถวที่ 1 ส่วนแต่ละแถวจะมีโต๊ะเรียงอยู่ 10 ตัว หน้าห้องก็มีกระดานดำข้างหน้ากระดานเป็นโต๊ะของครูที่จะมาสอนนักเรียน

         "กริ๊งงงงงงงงงงง"

     เสียงกริ๊งเรียกคนเข้าห้องเรียนดังขึ้นนักเรียนต่างพากันวิ่งโดยเร็วเพื่อมาเข้าเรียนในวิชาอันแสนน่าเบื่อ แววตาทุกคนที่เดินเข้าห้องเรียนตาเป็นแววตาที่เศร้าไร้ชีวิตไร้จิตวิญญาณไร้อารมณ์ ทุกคนเริ่มหามุมที่ตนเองชอบและนั่งลงที่โต๊ะนั้นทันทีจนในที่สุดทุกคนก็ได้ที่นั่งที่ตนเองชอบจนครบ

         "สวัสดีนักเรียนที่เออ.............."

     คุณครูเมื่อเดินเข้ามาในห้องก็ได้พูดทักทายทุกคนแต่ต้องหยุดเมื่อทุกคนทีแววตาที่เศร้าและน่าเบื่อ คุณครูผู้นี้แต่งตัวด้วยสูทสีน้ำเงินเนกไทสีแดงกางเกงสีเงินราคาแพง และผมสีน้ำตาลที่จัดทรงให้เรียบและทาน้ำมันเงาวับ โดยรวมๆ แล้วเหมือนกับผู้ดีมากกว่าคุณครูเสียอีกตาสีน้ำตาลของเขาจากเดิมที่สดใสบัดนี้ได้มีแววความโกรธแค้นและมืดมนเข้ามาเกาะกุมเพราะความไม่ใส่ใจฟังของนักเรียนทั้งหลายมือที่อยู่ข้างลำตัวของเขาได้กำแน่นเก็บความรู้สึกที่โดดเดี่ยวเดี่ยวดายเอาไว้ เขายืนเช่นนี้นานแสนนานเพื่อให้นักเรียนทำท่าตั้งใจหรือถามเรื่องส่วนตัวของเขาแต่ไม่ ครูคนนี้ยังคงยืนรอความพร้อมของนักเรียนทั้งหลายถ้าเด็กพวกนี้ไม่ยอมทำท่าทางที่พร้อมจะเรียนเขาก็จะไม่ขยับ

10 นาทีผ่านไป นักเรียนชายหัวแถวโต๊ะที่ 1 ริมหน้าต่างได้นอนหลับ

15 นาทีผ่านไป นักเรียนหญิง 3 คนได้เริ่มทำการแต่งหน้าอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

20 นาทีผ่านไป ครูเริ่มเกิดอาการเน็บกินขาจากการไม่ขยับ

25 นาทีผ่านไป มีนักเรียนชายแถวที่ 1 โต๊ะสุดท้ายเริ่มทำการเอามือกดดูอะไรบางอย่างใต้โต๊ะซึ่งก็มีเสียงเบาๆ ร้องอย่างเจ็บปวดเป็นจังหวะ และนักเรียนคนนั้นก็ทำสีหน้าหื่นออกมาเล็กน้อย

30 นาทีผ่านไป นักเรียนหญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ นักเรียนชายที่กดดูอะไรบางอย่างใต้โต๊ะเริ่มเกิดอาการเกร็งและอดกลั้นจากการแอบมองสิ่งที่นักเรียนชายกำลังดู

35 นาทีผ่านไป ครูเริ่มเกิดอาการเน็บกินขั้นรุนแรงจนขยันขาไม่ได้เขาอยากเดินไปเอามือตบหัวนักเรียนชายที่กำลังดูสิ่งลามกให้ได้แต่เน็บมันกินจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

50 นาทีผ่านไป ครูเริ่มทนไม่ได้กับพฤติกรรมของนักเรียนแล้วจนตอนนี้ในสมองของเขาได้สั่งการแผนอันชั่วร้ายออกมาในที่สุดสำหรับดัดสันดารนักเรียนเลวๆ แบบนี้

        "เอาล่ะนะ.......สำหรับเปิดเทมอระ....ระ.......แรกเราจะมาแนะนำตัวกันหน่อยดีไหมทุกๆ คนฉะนั้นคนที่ริมหน้าต่างแถวแรกกรุณายืนขึ้น" เสียงที่สั่นๆ เพราะอาการเน็บกินขั้นโคม่าแต่ยังคงความรู้เรื่องของเนื้อความได้ดี ทว่าเสียงของเขามิอาจจะปลุกนักเรียนที่กำลังนอนหลับไปเมื่อ 10 นาที แรกได้เลยครูเริ่มหยิบของบางอย่างของมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาและหยุดเพื่อรออีกฝ่ายให้ตื่นแต่รอยังไงเขาก็ไม่ตื่นเสียที

        "น่าเสียดาย" เสียงเย็นชา

        "ปัง"

        "อุ๊ย" เสียงไร้อารมณ์ ของคนที่นอน

     ครูได้เอาปืนพกยิงใส่นักเรียนชายที่กำลังนอนผุ้นั้นเสียงที่ดังลั้นห้องได้ทำให้เขาตกใจจนตื่นขึ้นมาร้องเสียงที่ไร้อารมณ์อันแปลกประหลาดนักเรียนทุกคนต่างพากันตื่นตกใจกับเหตุการณ์

        "ชื่ออะไรเราน่ะ" เสียงเย็นชาของครูผู้ยิงปืน

        "อิชิมารุ งิน ครับ"

     นักเรียนชายที่ใส่เสื้อกันหนาวสีเทาทับชุดนักเรียนสีขาวได้ยืนขึ้นและบอกชื่อตัวเอง โดยไม่สนใจกับสายตาของคนรอบข้างที่มองเขา เขามีผมสีขาวตาที่ตี่จนอาจจะทำให้คนรอบข้างคิดว่าหลับอยู่ก็ได้และหางตาที่ชี้ขึ้นทำให้ดูกวนสนยังไงก็ไม่รู้

        "มะ มองอะไรกันเหรอครับผมทำอะไรผิดเหรอ" เสียงที่งุนงงกับสายตาคนรอบข้าง

        "ไม่มีอะไรหรอกคนต่อไป" เสียงที่กลั้นขำของครู

     ว่าแล้ว งิน ก็นั่งลงและนอนหลับต่อสาเหตุที่นักเรียนมองเขาอย่างประหลาดก็คือที่หัวข้างขวาของเขามีรูกระสุนปืนที่ฝังในอยู่เลือดที่ไหลเหมือนน้ำตกได้พุ่งออกมาเป็นจังหวะๆ เศษสมองเริ่มค่อยๆ ทะลักออกมาอย่างช้าๆ จนทำให้นักเรียนหญิงที่นั่งข้างๆ ได้นอนเป็นลมไปทันที นักเรียนข้างหลังที่ตกใจกับเหตุการณ์ได้ลุกขึ้นและทำสีหน้าตกใจสุดขีด

        "ไม่ต้องตกใจหรอกมันโง่ขนาดยังไม่รู้ว่าตัวเองตายเลยดูสินอนหลับได้ทุเรศมากเธอช่วยเอามันไปห้องพยาบาลทีสิ" ครูพูดด้วยเสียงที่สะใจกับสีหน้าของคนแต่ละคน

     นักเรียนชายที่ยืนไม่รีรอรีบพยุงเพื่อนที่เลือดไหลออกจากหัวไปทันทีในระหว่างที่พยุงเศษสมอง 1 ก้อน ก็หล่นใส่หัวนักเรียนหญิงที่เป็นลมข้างๆ

        "เอาล่ะใครก็ตามที่ไม่ทำตามกฎของที่นี้มีโทษสถานเดียวคือตาย"

        "ปัง"

     สิ้นคำพูดที่ดุงดังครูก็ยิงปืนใส่นักเรียนหญิงแถวที่ 4 โต๊ะแรกทันทีเพราะเธอกำลังทำท่าจะหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรแจ้งตำรวจ

        "ใครก็ตามที่โทรแจ้งตำรวจมันตาย!!!! เอามือถือวางไว้บนโต๊ะเดียวนี้ทุกคนห้ามกดปุ่มอะไรใดๆ ทั้งสิ้นใครกดกูยิงไส้แตก" ครูพูดด้วยเสียงที่โหดเหี้ยมไร้หัวใจออกมา

        "อ่า อ่า อ่า แรงอีก อ่า ดีมาก เอานิ้วยัดไปเลย อ่า ขอเทียน หน่อย ขออีกเอาอีก"

     เสียงที่เบาๆ ของหญิงสาวเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยเลยมันคือเสียงจากมือถือของผู้ชายแถวที่ 1 โต๊ะสุดท้ายซึ่งดูเหมือนว่าทุกคนในห้องต่างจับตามองเขาด้วยสายตาที่กังวล

        "เสียงอะไรนะห่ะ เสียงอะไร ใครสำเร็จความใคร่ในห้องนี้บอกมาน่ะใครบอกฉันจะไว้ชีวิต" เสียงอันดุดัน

        "มันค่ะอาจารย์ มันดูหนังโป๊ค่ะ" ผู้หญิงข้างๆ โต๊ะของชายหื่นกามได้ชี้นิ้วแบบขยะแขยงและพูดน้ำเสียงที่แสนรังเกลียด

        "แก นะ ลุกขึ้นมิเช่นนั้นฉันจะเอากระสุนยัดรูตูดแก" เสียงที่ปลดปล่อยอารมณ์แค้นไว้นาน

        "จาร อย่าค่ะ.........อย่า.........อย่าช้าคะฆ่ามันเลยค่ะ" เสียงอันขยะแขยงของสาวน้อยเพื่อหวังเอาชีวิตรอด

        "ปัง"

     กระสุนของครูผู้โหดเหี้ยมได้ทะลุลูกตาของสาวน้อยผู้พูดมาก ร่างของเธอลอยไปตามความแรงของกระสุนในขณะที่ร่างของเธอลอยเลือดก็พุ่งปริ๊วไปเกาะกำแพงหลังห้องเป็นเส้นยาวลูกกระตาของเธอได้หลุดออกจากเบ่าตาและกลิ้งไปแตะปลายเท้าของชายหื้นกามข้างๆ ลูกตาสีฟ้าได้หยุดนิ้งจ้องไปที่ใบหน้าของเขารอบๆ ลูกตามีเส้นเลือดแดงที่ขึ้นเต็มไปหมดจนดูน่ากลัวและขนลุก

        "เสือกร่านพูดมากยิงทิ้งแมร่ง" เสียงเย็นชา

     นักเรียนทุกคนเริ่มตื่นตระหนกมากขึ้นความกดดันเริ่มปกคลุมไปทั่วห้องถ้าขยับก็ตายถ้าพูดมากก็ตายมีนักเรียน 1 คน เริ่มร้องไห้ออกมาแต่เธอต้องกลั้นไว้ไม่ให้เสียงดังมิเช่นนั้นจุดจบของเธอคงเหมือนสาวผู้นี้

        "ลุกขึ้นสิ และบอกชื่อของแกมา"

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 6 Nov 2007 18:16:33 by หมูเล็ก